Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

« “Κάποτε” και “Τώρα”…»


Κάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας.
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και MAIL.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να
ακούσουμε το κελαΐδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.

Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι. Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ ...3000 κυβικών.

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και ..ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα ...;

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και ...αρρωσταίνουμε.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ ...

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει η...Μπεζαντάκου.

Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε διαβάζαμε κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν ...τους κακούς.

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με την κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στις Άλπεις. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ και τον Μαυρίκιο.

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει» ...

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσαντιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό. Σήμερα ... μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια της Αθηνας.

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα...


Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή ...;.


Πηγη


7 σχόλια:

Εγκλω είπε...

Η ζωή αλλάζει... προς το καλύτερο; Προς το χειρότερο;

kostas είπε...

Η ζωη δεν αλλαζει,εμεις την αλλαζουμε.
Αν την παρουμε στα χερια μας με διαθεση αυτογνωσιας και ενοτητας τοτε προς το καλυτερο θα παει,αν ομως συνεχισουμε οπως πηγαινουμε ,παγκοσμιως θα πατωσουμε ειναι αδιεξοδο για ολους.Βεβαια οταν πιανεις πατο μονο προς τα πανω μπορεις να πας,κατι ειναι και αυτο.
Αν την δεις λιγο ποιο αποστασιοποιημενα μπορεις να πεις οτι κανει κυκλους,δραση αντιδραση..πες μου τι εσπειρες να σου πω τι θα θερισεις...
Εσυ αληθεια τι πιστευεις;

Εγκλω είπε...

Γενικά συμφωνώ μαζί σου... μόνο τον πάτο φοβάμαι... δεν έχει πάτο το βαρέλι και αν τον βρεις... είναι ολόκληρη υπόθεση να πας οπουδήποτε αλλού!...

Ανώνυμος είπε...

Ο άνθρωπος κατάφερε με την πρόοδο, την τεχνολογική εξελιξη,και την βελτίωση της υγει'ι'νής του να προσθέσει χρόνια στην ζωή του,και να αφαιρέση χρόνο απ'την ζωή του!

kostas είπε...

Ετσι ειναι ανωνυμε,γιαυτο βλεπεις τοσους που αν και μιλουν και περπατουν,εχουν απωλεσει την ψυχη τους, και περιφερονται ασυνειδητοι,μοιραζοντας πονο.
Μια βασικη αιτια ειναι η απομακρυνση απο το φυσικο μας περιβαλλον.Ο αστικος πολιτισμος ειναι το μαντρι του τσοπανη και μεις τα προβατα.
Μπεεε, ωχ καλημερα ηθελα να πω :)

Crux είπε...

Πολύ ωραίο άρθρο και γεμάτο με νόημα.Χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα...Οι κοινωνικές σχέσεις εξαλείφονται και αυτές που υπάρχουν στην πλειοψηφία τους γίνονται για εξυπηρέτηση ατομικών συμφερόντων.Όσο για τη βία έγινε τρόπος ζωής και τρόπος επίλυσης διαφορών.Φανάτιζε και φανατίζει άτομα από πολύ μικρές ηλικίες.Ή έλλειψη ελεύθερου χρόνου είναι γεγονός.Δημιουργεί κι αυτή εμπόδια στην επικοινωνία και τις συναναστροφές.Συμβάλλει στην απομάκρυνση και την απομόνωση,εμποδίζει την πνευματική ηρεμία αλλά και άνθηση.Όλα είναι μια αλυσίδα.Σιγά σιγά πρέπει να αρχίσουμε να την επιδιορθώνουμε γιατί η κατάσταση πλέον έχει γίνει απελπιστική.

kostas είπε...

Φιλε Crux η κατασταση ειναι ηδη απελπιστικη για εκατομυρια ανθρωπους πανω στον πλανητη που αυτη τη στιγμη σφαζονται, πεινανε,εξαθλιωνονταιγια να συνεχιζει να υπαρχει ο δυτικος πολιτισμος.Εμεις Φοβομαστε μηπως χασουμε ολες αυτες τις απολαυσεις που δινουν ''νοημα'' στη ζωη μας,εχοντας ταυτισει την υπαρξη μας με την καταναλωση .Ειμαστε καταναλωτες.
Ελπιζω να γινουμε Ανθρωποι.